Wat is jouw doel?

Wat is jouw doel?

“Wat is je doel?” vraagt iemand uit mijn loopgroep.
Ik vat dit meteen weer veel te zwaar op en zie het als een uitnodiging om te vertellen wat mijn doel in het leven is. Gezien het gezicht van de man in kwestie was dit niet zijn bedoeling.
Er komt uit mijn mond een soort vaag gekreun: “uhhhhh mmmmm tja”.
Want ik weet best wat mijn doel is met hardlopen, maar gangbaar is het niet.

Als amateur-atleet heb ik gemerkt dat er iets bijzonders gaande is rondom de halve marathon. Of de “oude vertrouwde maar o zo belangrijke” échte marathon, of de triatlon, of de ultralon, of de mega-mega ultra-ultralon.
U ziet: de overtreffende trap.
Hoe langer, hoe beter lijkt het motto.
Meteen krijg ik te horen dat ik goed loop, dus die halve moet makkelijk gaan. Waarom ik niet meeloop bij de Singelloop in Breda. Of “effe” doortrain en dan mee doe in Rotterdam volgend jaar.

Ik durf het bijna niet eerlijk te zeggen. Maar ik wil het niet. Los van het feit dat ik totaal niet sta te trappelen om mijn hele vrije tijd in dienst te stellen van trainen, lijkt het me gewoon niks. Jullie kennen mijn haat-liefde verhouding met deze sport, maar om hardop in mijn loopgroepje te zeggen dat ik die lange afstanden niks vind, is toch wat anders. De beste omschrijving van hun blik komt overeen met de smiley die drugs heeft gebruikt (?). Het is als vloeken in de kerk. Het lijkt wel not done: mijn voorliefde voor de 5km.

Het lijkt wel alsof de 5km. en de 10km. voor sommigen niet zo bijzonder is. Je telt pas mee rond de halve marathon als loper. “Túúúúúrlijk is dat niet zo,” gaan mensen nu roepen. Maar ik hou van zwart/wit voorbeelden. Mijn zusje zei het letterlijk: “daar kom ik m’n bed niet voor uit”.
De 5 wordt toch gezien als iets voor de gemiddelde huisvrouw die mee doet met Lisette, (de buurvrouw) en Marianne (de vriendin van pufclub). De 10 is voor de iets meer getrainde huisvrouw die het hardlopen wist vol te houden. Of voor de iets uitgezakte mannen die op zaterdagavond in de kroeg bedachten dat ze zondag mee gingen doen met een wedstrijdje terwijl ze nooit lopen.
Gezien het aantal inschrijvingen voor de halve marathon en alles daarboven, willen mensen alleen maar meer.

Daphne kennen we inmiddels allemaal. Mocht je toch nog denken “Daphne?”, dan bedoel ik het boegbeeld van AA Drink. Je weet wel, die blonde meid die zo lekker loopt. Daphne is een ander verhaal. Die loopt “maar” 100 of 200 meter. Maar ik wil het toch ook hebben over Susan. Susan heeft ten eerste veel betere nagels dan Daphne, maar loopt ook ietsje langere afstanden. Ze doet dat ook verdomd snel.
Susan loopt ook “gewoon” 3000 meter (bij dit soort atleten zeggen we het opeens ook in meters) of 5.000 en af en toe ook 10.000 meter.
Als Susan het doet is het tof, knap, een prestatie en uitzonderlijk. En o ja, ze ging ook nog naar Rio.

Ik wil een Susan zijn (of een slome Susan wat mij betreft). Ik wil geen 21km. lopen en al helemaal geen marathon. “We zullen wel zien,” hoor ik je denken. “Volgend jaar piept ze wel anders.”
Nee! Ik ben en blijf standvastig. Ik loop lekker 5km. Of zo je wilt 5.000 meter. En ik hoop nog wat sneller te worden. Dus laten we trots zijn op Inge, Lisette en Marianne. Ze lopen.
Maar laten we onszelf ook niet gek maken met steeds langer en zwaarder. Wat een onzin.
Voordeel ook van de 5: ik loop effe, pak daarna een biertje en kijk naar “die” marathonlopers vanaf de kant. Heerlijk! Lang leve de 5! Hoezeee!
Wees trots 5km. lopers!

BloggerGeranne

Promovendus in het Erasmus MC en cognitief gedragstherapeut in haar eigen praktijk. Is fervent reiziger en trok onlangs nog door Iran en India. Heeft sinds de Rotterdam Marathon ontdekt hoe tof hardlopen kan zijn. Ploegt daarnaast met onregelmatige regelmaat door de modder tijdens obstacle runs. Drinkt wijn, bier en liters thee, schijnt vega te zijn, maar eet wel vis.

1 Reactie

  • Iris de Koning

    28 september 2016 at 09:34 Beantwoorden

    Haha geweldig dit! Wat kan je heerlijk schrijven Geer!

Laat een berichtje achter