Tot slot, caro diario

Tot slot, caro diario

Süd-Tirol, ik was in je. Als een Bengaalse Vestaalse maagd heb ik je genomen, ten volle. Het was een intens samenzijn, een momentum dat eeuwig leek te duren. Elk stukje van je heb ik mogen ervaren. Je geurige beboste hellingen voelden als goudbruine wapperende lokken die mijn gezicht streelden. Je dalen waren als een decolleté waar ik mijn moede hoofd te ruste kon leggen. Je bergen voelden als de robuuste heupen van een salsadanseres. Het was een orgastisch genoegen om je lichaam te proeven; de volle smaak van sublieme spijzen en subtiele bachannalen als het liefdesvocht uit je warme schoot.

‘I miss you, I wanna hold you, come back.’ – Oscar and The Wolf, Strange Entity

Reizen is voor mij bittere noodzaak. Dat klinkt niet minder dramatisch dan het werkelijk is. Het ontvluchten van de werkelijkheid, het ‘echte leven’ zoals anderen het weleens noemen, maakt mij los van mijn dagelijkse sores. De strubbelingen om munten te verdienen met het schrijven. Om succes te boeken, al is het bescheiden, met mijn geproduceerde epistels.
Ik geniet van de soms minieme maar vaker immense verschillen tussen de Nederlandse en andere culturen. De andere gebruiken, het eten, de andere dagindeling en het volledig op jezelf aangewezen zijn, zonder de veiligheid van een bekende taal en eigen vaste gebruiken. Dat kleine cirkeltje van uit je comfortzone stappen, het onbekende tegemoet treden met open vizier is eng, dus lekker.
Het reizen, het daarmee samenhangende opzoeken van adrenaline rushes zoals bergsporten, snowboarden, extreme tochten over bijvoorbeeld de Poolcirkel… Het maakt mijn leven een stuk aangenamer. Het is als een drug, op het randje van zelfdestructie, maar beheersbaar.

Zoals reizen bittere noodzaak is, zo is schrijven dat ook. Schrijven geeft troost. Door te schrijven kan ik mijn liefde tonen. Mijn geilheid in woorden vangen. Mijn boosheid gestalte geven en mijn frustratie uiten. Door te schrijven kan ik de chaos in mijn hoofd ordenen. De depressies voor zijn en beperken tot een minimum aan sombere gedachten en pessimistisch gebrom. Het houdt mijn wispelturigheid en onrust tot een zekere hoogte in toom.

Veel van mijn woorden zijn van een kwalitatieve belabberde staat, niet voor andermans ogen geschikt. Het beste is het te schrijven als is het voor jezelf, zonder publiek. Het houdt de schroom, de politieke correctheid en de rekenschap buiten de deur. Schrijven als dansen zonder dat iemand je ziet, dan is de intentie puur, zijn de woorden oprecht, zijn de bewegingen het mooist en is het verhaal niets dan de hele waarheid.

De extase van het reizen, van het opzoeken van mijn grenzen wordt getemperd door de rust van het schrijven. Er zijn momenten dat ik mezelf in balans kan noemen, als die drie een eenheid vormen. Zeldzame momenten, maar het zijn goede momenten.

Ook afgelopen decembermaand, die ik in zijn geheel in de Italiaanse Dolomieten heb vertoefd, kenden wat van die zeldzaam goede momenten.
Op Facebook schreef ik dit: ‘Vandaag was de laatste topdag van een maand schrijverij, snowboarderij, vreterij, veelzuiperij, geschelderij, gelach… eeeh… gelach, huilerij, dramaqueenerij, genieterij. Morgen weer terug naar Rotterdam om voort te gaan met de schrijverij. Ook fijn. Maar ik wil volgende maand toch wel weer op pad. Maar nu, afsluiterij met schnapperij! Ciuso!’

Het is fijn thuiskomen in Rotterdam, mijn safe haven, maar evenzogoed is het fijn zo snel mogelijk weer weg te gaan.

Hoe dan ook, het spijt mij voor de 43 lammetjes die ik heb verorberd, de 67 sappige biggetjes en de 35 visjes, maar los daarvan was het awesome, en epic, en gers.
Ik heb aan mijn boek kunnen werken, ik heb wat knopen doorgehakt en ik heb nog een boel om te overpeinzen. Het was een perfecte jaarafsluiting, het was een geweldige start van een vers jaar.

BloggerTjeerd

Schrijver in de breedste zin van het woord. Schreef een prijswinnend thrillerdebuut en wisselt het schrijven aan zijn derde boek af met reizen naar Panama, Noorwegen en many more. Kwalificeerde zich in Parijs voor de Wereldkampioenschappen OCR in de Verenigde Staten. Als hij niet sport, drinkt hij Trappistenbier en denkt hij goed te kunnen dansen.

2 Reacties!

Laat een berichtje achter