The roadtrip continues

The roadtrip continues

De volgende ochtend was het tijd om door te rijden naar de kust. De campingeigenaren hadden ons een camping aangeraden in Llanystumdwy, een plaatsnaam die we nog steeds niet kunnen uitspreken. (net als de meeste Welshe plaatsnamen overigens) Maar eerst besloten we een bezoekje te brengen aan Chester, een mooie oude stad met een waanzinnige kathedraal.

We reden en reden maar vonden de juiste camping niet. Het was ons al eerder overkomen, de navigatie snapte het vaak niet helemaal. Het was een prachtige route langs de kust en we besloten nog een stuk verder door naar beneden te rijden zodat we de volgende dag minder ver hoefden. We slingerden langs de kust, zagen kastelen en kwamen uiteindelijk terecht op Shell Island, een camping aan zee. De zon scheen, we zetten onze stoelen buiten en genoten van de ruimte. Het was wederom enorm rustig op de camping.

’s Avonds liepen we naar het “restaurant” voor wat te eten en een stramme internetverbinding. Ineens hoorden we een enorm kabaal. We keken omhoog en het bleek te plenzen. Oeps. We besloten te wachten tot de regen wat minder zou worden en dan snel naar de camper te rennen. Na een half uurtje namen we de gok. Aangekomen bij de auto keken we een beetje beteuterd. We waren vergeten dat de stoelen en onze handdoeken nog buiten stonden… in een enorme plas water welteverstaan.

(tekst gaat verder na de foto’s)

“De handdoeken hoeven we in ieder geval niet meer te wassen,” zei ik.

En we barsten in lachen uit. Op onze regenlaarzen gingen we op zoek naar een toilet, stampend door de plassen. Terug bij de camper besloten we dat het gin-o-clock was en gingen we maar weer een potje rummikub spelen. De volgende ochtend was het weer nog net zo treurig. Gelukkig was het droog. We bergden onze spullen weer op, maakten de camper gereed, maakten nog een paar gekke foto’s en vertrokken toen weer.

Wat toen volgde was een waanzinnige route dwars door Snowdonia National Park aan de westkust van Wales. We namen de kustroute naar beneden en zouden eindigen in Tenby, waar de boot naar Caldey Island gaat. Wat. Een. rit. Urenlang zagen we niks anders dan mistige landschappen, schapen, nog meer mist, fjorden, nog veel meer mist, muren en bergen vol rhodondenderons (rododendron TL 🙂 ) en zo nu en dan een tegenligger. Het was misschien wel de mooiste route die ik ooit reed.

We reden over een bruggetje en het bleek een tolweg. Aan het eind van het bruggetje stond een vrouw haar hand op te houden.

70 pence please!

We grinnikten. Ondertussen waren we al een uur of wat op weg en hadden nog steeds geen koffie gehad. En koffie blijkt toch wel een eerste levensbehoefte tijdens een roadtrip. Benzinestations waren ook wat schaars, en een hapje eten zou er ook wel in gaan. We reden en reden. Kronkelweg na kronkelweg. Mistige berg na mistige berg. En ineens stond daar ergens in een weiland een huisje. Er stond een bord naast: coffee and wifi. Ik ben nog nooit zo blij geweest het woord “koffie” ergens te zien. Binnen was een heel lief vrouwtje zelf van alles aan het bakken. We kregen een enorme bak cappuccino (with chocolate on top!) en vonden gingerbeer (!) in het winkeltje. Onze dag kon niet meer stuk.

Vol goede moed stapten we weer in de auto voor de laatste paar uur richting Tenby. Onderweg hadden we besloten geen camping te zoeken dit keer, maar de auto te parkeren en te logeren in het Pembroke Hotel, bij Maria. Daar sliep ik 2 jaar geleden ook toen de boot niet bleek te gaan naar Caldey. Eind van de middag arriveerden we in Tenby. We lieten de mist achter ons en reden het zonnige en strakblauwe kustplaatsje in. We pakten onze eilandtassen, gooiden ze af bij het hotel en gingen Tenby verkennen. We lunchten bij Dennis Café met uitzicht over zee en St. Catherines island.


Lees hier deel 1.
En hou de site in de gaten voor het laatste deel van dit reisverslag; we geven dan een exemplaar van Ilse’s fotoboek ‘Weather Permitting’ weg!

BloggerIlse

Begenadigd fotograaf en jurkjesdrager. Leefde drie maanden op een eiland voor de kust van Wales tussen de monniken en maakte daar een boek over. In Manilla maakte ze een fotoreportage over de bizarre op zich staande wereld die de Payatas vuilnisbelt vormt. Drinkt wijn for breakfast en danst salsa als een pro.

Nog geen reacties...

Laat een berichtje achter