The day after…

The day after…

Het is ‘the day after’ de Wereldkampioenschappen Obstacle Course Racing. Met stramme kuiten en een hoofd dat op klappen staat, word ik wakker in mijn motelkamer. Ik knip een lichtje aan. Rechts een vertrouwd beeld, de muizenkeutels op de airco, links een grote berg bemodderde kleding.
Ik kreun. Wanneer ik mijn hand onder de dekens steek, schrik ik. Een beest! Tering! Ieuw! Het blijkt gelukkig een van mijn oordopdingen te zijn, tegen het geluid van het immer voorbijrazende verkeer. Er klinkt in de verte een zoetsappig liedje van Ed Sheeran. Ik kan wel janken.

Ik sleep me uit bed en staar in de badkuip. Gister geen zin gehad om de modder van mijn kleding weg te spoelen. Het beeld misstaat overigens niet. Treurige motelkamer, muizenkeutels, semi-depressieve jongeman met baard en gekneusd lichaam en een badkuip vol met troep van wat zomaar de ingewanden van een geslacht wasbeertje zouden kunnen zijn. Tarantino zou trots op me zijn vanwege de setting.
Met een bidon spoel ik de ergste troep weg, met een handdoekje wrijf ik de badkuip schoon. Later laat ik het douchewater op mijn kop kletteren en zwelg ik in zelfmedelijden, zelfhaat en de allesoverheersende teleurstelling.

De teamrace laat ik schieten, ik kan het serieus niet handelen om weer naar het raceterrein te gaan en quasi enthousiast de rest aan te moedigen. Ja, ik ben een slechte verliezer en ik vind dat oprecht een van mijn beste eigenschappen. Dat het niet altijd meewerkt bij de verwerking van een verlies, moet ik voor lief nemen. Mijn hoofd is een chaos, en ik ben op het moment even een enorme klootzak.

Competitor OCR 2015Na twee stukkies toast met pindakaas en automatenkoffie hossel ik een Uber taxi en laat me afzetten bij mijn hotel voor de laatste twee nachten in Cincinnati. Na het inchecken (een suite, wat een verademing in vergelijking met het motel!) ga ik de stad in. Uitgestorven op zondag. Behalve de vele zwervers is er vrijwel niemand op straat. Hobo Haven, ergens in het midden van Garfield Street, is een naar pis ruikende bende voornamelijk zwarte junks, alcoholisten en verdwaasd schreeuwende white trash baardmannen.
“Yo bro, got me a dollar?”
“No bro. Lief mie alone, I’m hebbing al ennaf aan mij head.”

Maar goed, de zon schijnt, het is winters fris en wanneer de pisgeur uit mijn neus is getrokken, snuif ik het vers gemaaide gras langs de Ohio River op. Of het was een stuiptrekking, of mijn rechtermondhoek deed iets wat op een glimlach leek.
Ik ga op zoek naar een verlaat echt ontbijt; scoor een breakfast burrito, drink water en laat me filterkoffie bijschenken. Terwijl junkies voorbij slenteren en ik de warme berichtjes op mijn laatste ‘Lief dagboek’ lees, bedenk ik me dat het altijd erger kan.

Vandaag, the day after, besluit ik nog even verder te zwelgen in de relatieve ellende die uitgeschakeld worden op een WK is.
Maar, ook besluit ik die laatste anderhalve dag in de Joe Es of Ee nog te genieten van dit avontuur.

Want laten we wel wezen, dat is het. Een fucking onvoorstelbaar groot avontuur, een rollercoaster aan emoosies, een overweldigende hoeveelheid aan impressies en indrukken. Ik begin het #embracethesuck weer te voelen. Met dank aan jullie reacties, via Facebook, Twitter, Instagram, WhatsApp en sms. Overweldigend werkelijk, zó enorm warm, lief en fijn. Boven alles is de steun van familie, vrienden, kennissen en zelfs onbekenden zo hartverwarmend, daar zijn geen woorden voor, los van al die superlatieven die ik net heb gebruikt om toch enigszins een indruk te wekken. Ik was dat Rotterdammerschap effe een daggie kwijt, maar mijn relativeringsvermogen komt weer terug. Ja het is kut, ja het was epic en awesome, nee het liep niet hoe ik wilde, maar deal with it en stop met zeiken en stroop die mouwen weer op. Want waar gaat het nou helemaal over? Er zijn erger dingen, vraag maar aan Gordon.

Enfin. Avond. Ik drink wat Christian Moerlein Northern Liberties India Pale Ale (minstens zo’n hoog percentage alcohol als letters in de naam), eet een burger, laat me versieren door de barvrouw en incasseer de luide lach van de mini Whoopi Goldberg aan de bar die het geheel gade slaat en besluit: het was ondanks alles tof.

Morgenochtend begint de #Road2OCR17. De weg naar mijn tweede wereldkampioenschap Obstacle Racing. Maar nu blessurevrij, topfit en beter voorbereid. Ik kom mij revancheren. Period. AmericaCanada here I come!

Maar nu eerst: onmeunig veel christelijk bier drinken. Omdat het kan en yeauleau enzo.

 

Check hier de voorgaande ‘Lief dagboek’ blogs: 12, 34!

BloggerTjeerd

Schrijver in de breedste zin van het woord. Schreef een prijswinnend thrillerdebuut en wisselt het schrijven aan zijn derde boek af met reizen naar Panama, Noorwegen en many more. Kwalificeerde zich in Parijs voor de Wereldkampioenschappen OCR in de Verenigde Staten. Als hij niet sport, drinkt hij Trappistenbier en denkt hij goed te kunnen dansen.

Nog geen reacties...

Laat een berichtje achter