Survivaltocht in de Sahara

Survivaltocht in de Sahara

Toen ik een jaar of acht was, ging ik vaak op ontdekkingstocht. Lopend door de maisvelden met een buurjongen of met mijn zusje achter mij aan. Met het maken van ontdekkingsreizen ben ik nooit gestopt. Mijn eerste ‘grote’ reis maakte ik als twintiger. Vijf weken lang trok ik door de woestijn, moest ik geiten (Theo en Thea genaamd…) slachten in de Sahara en “douchte” ik via een jerrycan.

Amsterdam – Dakar
De Amsterdam Dakar Challenge is een autorally waar je aan het einde van de trip je auto laat veilen voor een goed doel. Je rijdt 7.000 kilometer in een oud barrel van Amsterdam naar Dakar. Op een koude dag in februari stond ik samen met mijn vader en veertig andere teams klaar om te vertrekken. De eerste dagen scheur je zo snel mogelijk naar de pond in het meest zuidelijke deel van Spanje om de overtocht naar Marokko te maken. Sterke drank werd overgegoten in jerry cans, want ja het was zonde onze voorraad weg te gooien. Een truc waar we later dankbaar voor waren. Het is fysiek een zware reis, dus een borrel verzachtte soms de pijn.

Het binnenland van Marokko is een absolute aanrader om met de auto te verkennen. Soms leek het alsof we in dorpen terecht kwamen waar de kinderen nog nooit een blondie hadden gezien. Yellow hair werd mijn nieuwe bijnaam. Onderweg kwamen we in zandstormen en modderpartijen terecht en zagen we wilde kamelen.

Creatieve slaapconstructies
Vanuit Marokko staken we door naar Mauritanië en gingen we wild-kamperen. Alle teams hadden creatieve constructies bedacht voor hun slaapplek, bijvoorbeeld uitschuifbare bedbodems. Ik lag de ene keer op het dak van onze Opel Combo, dan weer op een matras in een vouwwagen. Avonden lang hebben we gewerkt aan een betere constructie, en mijn god wat was ik blij toen ik een eigen slaapcabine kreeg! Je zit immers 15 uur per dag bij je reisgenoot in je auto, vriendschappen ontstaan en of kunnen breken.

Wat volgde was een mentale en psychologische uitdaging in de Sahara. Overmoedig dachten we dat het niet nodig was om een auto met 4×4 aandrijving mee te laten rijden. Wat volgde was dat de lokale jongens ons terug moesten begeleiden. Soms kwam we maar 800 meter vooruit in een paar uur. Maar met een beetje typisch Afrikaans geduld werd het toch de mooiste week van de reis!

(tekst gaat verder na de foto’s)

Dakar in zicht
De laatste week doorkruis je Senegal en ligt Dakar binnen handbereik. Eenmaal bij de eindbestemming krijg je wat rustdagen en bereid je je voor op de autoveiling voor het goede doel.
Tijdens mijn editie waren er slechts acht vrouwen op een groep van tachtig man. Voor mij was het de ervaring van mijn leven en ik kan zo’n reis iedereen alleen maar aanraden. Je moet niet al te veel luxe verwachten, maar ik heb wel geleerd om te rijden in mul zand, kon ik op een gegeven moment mijn haar niet meer doorkammen en creëerde ik spierballen van het graven om onze auto te bevrijden!

BloggerMarleen

Schiet foto’s en maakt indrukwekkende documentaires. Bezocht recentelijk Maleisië, Indonesië en Dakar en maakte daar portretten over o.a. het Jainisme. Haar werk kenmerkt zich door een maatschappelijke betrokkenheid en unieke invalshoek. Begeeft zich vol overgave in het nachtleven van welke stad dan ook om de dag erna monter te gaan sporten.

Nog geen reacties...

Laat een berichtje achter