Salvaj, redding van de verwilderde

Salvaj, redding van de verwilderde

Het pad voor me wordt verlicht door honderden vuurvliegjes. Het lijkt wel een sterrenhemel, maar dan op de grond. Thomas neemt mijn backpack op zijn rug, want het is een flinke klim. Na twintig minuten lopen, terwijl het zweet over mijn rug loopt, arriveer ik bij een prachtig huis. Het is volledig stil, want het dichtstbijzijnde dorp is op 1,5 uur loopafstand. In gedachten denk ik alvast aan de komende dagen waarin ik met een aantal andere deelnemers flink onder handen zal worden genomen. Ik kijk ernaar uit!

Wijsheid in de natuur
Thomas kende ik al vanuit mijn jeugd en ik was dus al gewend aan zijn charisma. De andere deelnemers voelen ook direct de rust die hij uitstraalt. Thomas vertelt: “drie jaar lang heb ik rondgetrokken in een oude camper en geleefd van de natuur. Deze tijd heeft me meer geleerd dan mijn studies in psychologie. Om een lang verhaal kort te maken: mijn pad leidde me hierheen en het voelde direct als thuis. Dit huis stond al vijftig jaar leeg. De gemeente heeft het enkele jaren geleden volledig opgeknapt, maar ze wisten niet wat ze ermee moesten doen. De natuur heeft mij veel inzichten gegeven. Al snel kwam bij mij het idee om workshops te gaan geven en om de mens met de natuur te verbinden. Ik richt me vooral tot jong volwassenen die niet goed weten hoe ze verder willen.”

Redding van de verwilderde
Het verblijven in de natuur is een belangrijk onderdeel van het programma; Salvaj, wat “redding van de verwilderde” betekent. De verwilderde mens is iemand die zich van de natuur heeft losgemaakt.
We verblijven in Ceva. Een idyllisch Italiaans plaatsje waar je oude mannen tegenkomt die gezeten op een bankje een cappuccino drinken. Er zijn amper toeristen te vinden en regelmatig communiceren we met handgebaren. Het bezoek aan de markt, een operaconcent midden in het bos en een dagje naar het strand in Cevona zorgen voor een fijne afwisseling in de week. Ik raak gecharmeerd van de tijd die hier stil heeft gestaan. Op het station zit zelfs een vrouw die handmatig de treinsporen bedient bij de wissels.
Enkele deelnemers hebben er al een week opzitten, waarin vooral workshops door psychologen werden gegeven. Een deelnemer liet mij weten dat de één op één gesprekken heel concreet zijn, waardoor ze echt stappen hebben genomen in hun keuzes.

Trillende benen tijdens de yogaweek
Anne, onze yogadocent houdt niet van smoesjes. Als er tijdens de les gezegd wordt dat het niet lukt of dat je kwaaltjes hebt, weet ze toch jouw grens verder te verleggen. De tweede dag vergaan we al van de spierpijn. Het voelt goed.
Eén van de deelnemers, die in het dagelijkse leven vooral met haar hoofd werkt, voelt de kracht in haar groeien als ze de handstand weet te volbrengen. We geven haar een applaus. Ze had nog nooit aan yoga gedaan.

Anne vertelt tijdens de allereerste les dat yoga ons hoofd moet leegmaken en het niet om een sportieve prestatie gaat. Dat ziet Anne in sportscholen gebeuren waar de nadruk bij de eindpose ligt en niet in de weg ernaar toe. Anne heeft een achtergrond in de psychotherapie en dat vinden de deelnemers prettig. Door fysiek je grenzen te verleggen, gebeurt dit (on)bewust ook emotioneel. Daarom kiest iedereen een boom uit en krijg je een schriftje om je gedachtes van je af te schrijven of om gewoon even alleen te zitten.
Tijdens de evaluatie is iedereen uitgerust en helemaal zen. De stilte went snel. Eenmaal terug in Nederland irriteer ik me direct aan de auto’s op straat en de ongeduldige mensen in de supermarkt. En stiekem google ik alweer naar een nieuwe yogareis.

BloggerMarleen

Schiet foto’s en maakt indrukwekkende documentaires. Bezocht recentelijk Maleisië, Indonesië en Dakar en maakte daar portretten over o.a. het Jainisme. Haar werk kenmerkt zich door een maatschappelijke betrokkenheid en unieke invalshoek. Begeeft zich vol overgave in het nachtleven van welke stad dan ook om de dag erna monter te gaan sporten.