Runner’s high? Kwaaltjes…

Runner’s high? Kwaaltjes…

Ik ben verheugd jullie te vertellen dat ik nog steeds loop. Deze opwelling om hardlopen een serieuze kans te geven, lijkt te werken. Sinds de 1/4 marathon van Rotterdam zijn er 6 medailles bij gekomen.
Maar in die afgelopen weken kwamen er ook andere dingen bij. Laten we ze “ongemakken” noemen of “kwaaltjes”. Maar kwaaltjes horen bij iemand van 66. Sorry mams, maar ja die heup van je valt onder de kwaaltjes.

Laten we beginnen met kwaaltje #1, sorry, ongemak nummer 1: shin splints. Voor degene die denkt: goh dat lijkt me lekker in combinatie met asperges. Nee, helaas. Het is niet lekker. Het doet eigenlijk verrekte veel “au”. Ja, het heeft iets met overbelasting te maken. Dus Gerrie moet misschien de conclusie trekken dat ze iets te fanatiek is geweest. Maar door m’n trouwe vriendjes “compressie sok L” en “compressie sok R” gaat ’t best goed. Note to self: iets met rust.

#2: Er is iets met m’n stuitje sinds 2 weken. Je weet wel, dat onnodige stukje bot boven je kont. Door de vele valpartijen met snowboarden ken ik m’n stuitje inmiddels zeer goed. Ben ik gevallen: nee. Daarom dacht ik direct aan iets ernstigs, hypochonder als ik ben. Maar na iets verder speurwerk werd de diagnose: Piriformis Syndroom. Oftewel: een gezwollen “diepe bilspier” die op de onderliggende “grote beenzenuw” drukt. Tuurlijk is dat het! Check die kont van me! Mega gezwollen! 😉  Note to self: deal with it. Be proud of your ass.

Sinds vorige week zijn daar opeens ook steken in m’n zij. Ongemak nummer #3 dus. Vroeger noemde m’n moeder dit je milt, maar blijkbaar is de pijn een wetenschappelijk raadsel. Er lijkt een relatie met voeding te zijn. Note to self: kleine patat i.p.v. de grote voor een run. En kan ’t ook nog iets met banden, spieren en druk op het middenrif te maken hebben. Note to self: rustiger lopen als de pijn opkomt, desnoods stoppen en even goed uit rekken.

#4. Ik zweet als een malle. In het dagelijks leven is dit al een kwaaltje (kuch: ongemak) maar dus helemaal als ik ren. Het lijkt of mijn zweetklieren gewoon een eigen wil hebben. Ze willen ZWETEN, en hoe! En dat vieze zweet lekt dus opeens in m’n ogen. In combinatie met contactlenzen: rampzalig. It fucking hurts. Note to self: zweetbandje kopen en vaseline op je wenkbrauwen smeren.

Mijn laatste kwaaltje, #5: poepen. Ik vind sowieso dat we in het leven te weinig over poepen praten. Mijn collega’s en vriendlief zijn inmiddels gewend aan dit thema. We vragen inmiddels niet alleen meer: “hoe heb je geslapen?” maar ook “hoe ging het poepen?”. Belangrijke info.
Ik zal jullie niet vermoeien met vezelrijke info over mijn stoelgang. Nee, het probleem zit hem in ’t feit dat ik moet. Tijdens het lopen. Opeens. Zomaar. Wat doe je eraan? Ja logisch zou je zeggen: ontlast jezelf. Maar waar? Elke zichzelf respecterende run heeft dixies. Love them. Maar die kleine run, die echt leuk is, die ergens in Zundert wordt gehouden, die niet. Advies rondom dit thema is gewenst! Note to self: info opzoeken over “leren poepen op commando”.

Los van deze 5 ongemakken, gaat het eigenlijk best goed. Ik begin sneller te worden. Heb ik minder vaak momenten van totale haat ten opzichte van het hardlopen. Laat de runners high zich incidenteel zien (lees: 6 seconden). Dus ik zeg: zaterdag aan de slag in Salland!

BloggerGeranne

Promovendus in het Erasmus MC en cognitief gedragstherapeut in haar eigen praktijk. Is fervent reiziger en trok onlangs nog door Iran en India. Heeft sinds de Rotterdam Marathon ontdekt hoe tof hardlopen kan zijn. Ploegt daarnaast met onregelmatige regelmaat door de modder tijdens obstacle runs. Drinkt wijn, bier en liters thee, schijnt vega te zijn, maar eet wel vis.