Roadtrip Droom

Roadtrip Droom

Met Pasen was Maartje op bezoek. Op dat moment belde ik met mijn Engelse Opa uit Mansfield. Een echte opa is het niet, maar zo voelt het wel. 18 jaar lang gingen we naar dezelfde camping in Zuid-Frankrijk. Ik ken Norma en Hugh al sinds baby af aan en ze leerden me al vroeg Engels praten. Zes jaar geleden overstroomde de boel daar en raakten we alles kwijt. Sindsdien heb ik Norma en Hugh niet meer gezien.

“Who loves your face?” vroeg hij aan de telefoon.

“You do!” zei ik. Zoals ik altijd zei wanneer hij het vroeg. “When are you coming over?” vroeg hij. “Soon” zei ik, met pijn in mijn hart. Ik wist niet wanneer dat zou kunnen. Ik wilde zo graag, maar het is best een reis voor “even een uurtje op de koffie”. Maartje keek me aan en zei de magische woorden: “Dan gaan we toch samen? Maken we er een roadtrip van.”

En dus raceten we afgelopen vier juni van Breda naar Europoort in het camperbusje van haar ouders. Er was een omleiding en het goot dus we moesten flink (en dan bedoel ik echt flínk) doorrijden wilden we de ferry nog halen. Om 1 minuut voor zeven, nét voordat de poorten sloten vlogen we de boot op. Met het hart in onze kelen en een lachkick van de spanning pakten we onze spullen uit en gingen we op zoek naar onze hut, dat niet meer bleek te zijn dan een krappe 8 vierkante meter met twee bedden die we uit de muur konden klappen. We maakten ons snel uit de voeten om de boot te verkennen. Een Starbucks, live pianomuziek, een Irish pub, een bioscoop, het kon allemaal niet op. Toch besloten we vroeg onze bedden in te duiken, we waren allebei moe van een aantal weken keihard werken en konden wel een goede nachtrust gebruiken.

(tekst gaat verder na de foto’s)

Al snel bleek dat we die nachtrust konden vergeten. De bedden waarin we lagen trilden door de motoren van de boot, als de buurman naast ons nieste zaten we rechtop in bed en om 6 uur begon de kapitein om te roepen dat het ontbijt klaar stond. Compleet verkreukeld sleepten we ons naar de Starbucks voor de broodnodige cafeïne. Om half 8 in de ochtend voeren we de haven van Hull in.

Na een dik uur wachten in de auto konden we eindelijk de boot af. De TomTom gilde dat we niet moesten vergeten om links te rijden en hup, daar gingen we. Over de snelweg richting Mansfield, waar Norma en Hugh wonen. De zon scheen, de muziek stond aan, we vonden onderweg nog een Costa Coffee en het was het begin van een heerlijke week. Met een enorme glimlach op mijn gezicht keek ik naar het glooiende Engelse landschap.

Aangekomen in Mansfield vond ik het ineens toch wel spannend. Ik had mijn opa en oma dik 6 jaar niet gezien… Hugh was inmiddels 89, en dus flink oud. Norma stond buiten al op ons te wachten en knuffelde me plat. Hugh zag me en deed hetzelfde. “Who loves your face?” was het eerste wat hij weer zei. We haalden herinneringen op, mochten blijven lunchen, lachten, en zagen allemaal een beetje op tegen het afscheid. Na een paar uur moesten Maartje en ik écht door om nog ergens een leuke camping te kunnen scoren. Hugh zat af en toe al te knikkebollen. Het was tijd om te gaan. Hij wilde mijn hand niet loslaten. “I DO love your face” mompelde hij. En we hadden tranen in onze ogen. Of we op de terugweg niet nog even langs konden komen, vroeg hij. Steek in mijn hart. “Now, go.” Zei Norma, “Otherwise I’m going to weep”. En dus gingen we. Norma en Hugh met tranen in hun ogen, ik snuffend in de auto. Alleen dit bezoek was de 12 uur op de Ferry al méér dan waard.

Daarna gingen we in het Peak District op zoek naar een camping voor de nacht. De heuvels werden hoger, het landschap groener en de hoeveelheid lammetjes langs de kant van de weg was overweldigend. We slalomden een paar uur door het boerenland en eindigden uiteindelijk op een prima camping. Het was super rustig. We maakten de camper klaar voor de nacht, konden er douchen en speelden rummikub onder een fleecedekentje.

Komende maandag deel II van Ilse’s roadtrip!

BloggerIlse

Begenadigd fotograaf en jurkjesdrager. Leefde drie maanden op een eiland voor de kust van Wales tussen de monniken en maakte daar een boek over. In Manilla maakte ze een fotoreportage over de bizarre op zich staande wereld die de Payatas vuilnisbelt vormt. Drinkt wijn for breakfast en danst salsa als een pro.

Nog geen reacties...

Laat een berichtje achter