Geven is Gers!

Op zaterdag 14 mei zal de 25e editie van de Roparun van start gaan. Ook Gers! Rotterdam verschijnt weer aan de start en dit jaar met ruim 100 fantastische mensen die opgedeeld in vier teams een fijn pleuris end van meer dan 500 kilometer van Parijs naar Rotterdam gaan hard lopen te rennen! Dat is een prestatie van jewelste, maar het houdt niet op bij dat rennen. Het doel is om zoveel mogelijk geld op te halen voor mensen en organisaties die direct en indirect te maken hebben met de palliatieve zorg aan mensen met kanker.Lees verder

Rennen spekkie!

De kop is eraf! Na exact 6 maanden afwezigheid heb ik mij weer bij de dames, heren van Gers! Forward mogen voegen. Onder de werkelijk be-zie-len-de leiding van Niels hebben wij het Kralingse Bos onveilig gemaakt op een manier die zijn weerga niet kent. De groep was rond de 15 man/vrouw sterk en vrijwel iedereen heeft afgelopen weekend de kwart, halve of hele marathon (niet uit)gelopen.
De training was dus een redelijk relaxte interval training (kuch…) om ieders lichaam niet teveel te belasten. Kriskras door het bos, lentegeuren opsnuivend met zicht op de prachtige Rotterdamse skyline en een ondergaande zon.Lees verder

Tot slot, caro diario

Süd-Tirol, ik was in je. Als een Bengaalse Vestaalse maagd heb ik je genomen, ten volle. Het was een intens samenzijn, een momentum dat eeuwig leek te duren. Elk stukje van je heb ik mogen ervaren. Je geurige beboste hellingen voelden als goudbruine wapperende lokken die mijn gezicht streelden. Je dalen waren als een decolleté waar ik mijn moede hoofd te ruste kon leggen. Je bergen voelden als de robuuste heupen van een salsadanseres. Het was een orgastisch genoegen om je lichaam te proeven; de volle smaak van sublieme spijzen en subtiele bachannalen als het liefdesvocht uit je warme schoot.Lees verder

Caro diario, doewee

Die avond lag ik alleen in bed, zonder Ilse; er was een kamer vrijgekomen. Huilend afscheid nemen van elkaar, dat begrijpt u. De warmte, het gesnurk en geruft, de geuren, alles zomaar ineens weggerukt. Opeens stond ik er alleen voor, ik kon mijn wereldbeeld enkel nog projecteren op mezelf. De eenzaamheid regeerde. Er waren momenten die nacht dat ik wakker schrok, om Ilse riep, maar er kwam geen reactie…Lees verder