Olympiër Patrick van Luijk – Bad Eye

Olympiër Patrick van Luijk – Bad Eye

Wie kan er zeggen dat hij is getraind door een meervoudig Olympiër? Ik. Ben ik daar trots op? Ja. Is dat een speciale verdienste? Nee. Maar als fanatiek sporter getraind worden door een prof-sporter die is uitgekomen op het allerhoogste sportpodium, ja, dan komt er toch een beetje een groupie in mij naar boven. Dat vind ik dus meer dan gers. Over wie ik het heb? Patrick van Luijk, sprinter.

(En niet te vergeten… ik heb ook met Madelon, drievoudig Olympiër, in de touwen gehangen. Lucky bastard ben ik!)

Ik wil het niet te sentimenteel maken, maar Patrick was mijn eerste hardloop trainer. In 2014 ben ik begonnen met hardlopen. En Patrick leerde mij al snel dat hardlopen niet alleen uit je benen komt. Al tijdens onze eerste kennismaking kneep hij me vanuit het niets keihard in mijn arm.

Effe voelen wat voor spieropbouw je hebt.

En knijpen kan hij als de beste. Afknijpen that is. De spierpijn die ik heb opgelopen in het krachthonk is vooralsnog de ergste spierpijn die ik ooit heb gehad. Armen, borst, core, spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had, alles werd getraind. Maar het was nuttig. In april van dat jaar liep ik de 10km. tijdens de marathon van Rotterdam. Het was mijn eerste ‘wedstrijd’ op de weg. Als oud-voetballer had ik al de nodige kritiek mogen incasseren over mijn looptechniek, maar in al mijn euforie en bevangen door de geweldige sfeer scheef ik dit op Facebook.

Die techniektips waren nuttig Patrick!

Zijn reactie?

Ik zie ze alleen niet terug!

Bam! In your face. Denken dat je er al bent? Hell no sukkel, je komt net kijken.

Toptrainert dus. Het moet altijd beter. Sneller. Op een hoger niveau en over die grens heen gaan, continu, om maar beter te worden. Na de marathon in 2014 heb ik me gespecialiseerd in obstacle running (sorry Patrick), waarmee ik me in 2015 kwalificeerde voor de Wereldkampioenschappen in Amerika. De basis moge duidelijk zijn.

Dat juist hij nu zo kort voor de Spelen in Rio verstek moet laten gaan omdat zijn lichaam hem in de steek laat is zuur. Bitter. Het is als een kotsboertje die je weer inslikt. Het is klote en je kan er alle cliché’s over topsport op loslaten.

Hij maakte een filmpje over de weg naar Rio en de donkere gedachten die opdoemen als je al je inzet in het water ziet vallen. Hij noemt het een afscheidsfilm. Ik hoop dat het op termijn een motivational movie zal blijken en dat hij dankzij zijn strijdlust en een fit lichaam over vier jaar in Tokyo staat.

Zoals de meesten van jullie weten heb ik op het laatste moment mij moeten afmelden voor de Olympische Spelen in Rio. Kort door de bocht: mijn zenuwstelsel werkt niet mee. Ik weet het nog niet, misschien is dit mijn afscheid… Ik heb hier veel moeite mee gehad en heb mijn frustratie een beetje kunnen verwerken in een andere hobby die ik heb. Editen. Dus ik heb een korte (afscheids)film gemaakt.

BloggerTjeerd

Schrijver in de breedste zin van het woord. Schreef een prijswinnend thrillerdebuut en wisselt het schrijven aan zijn derde boek af met reizen naar Panama, Noorwegen en many more. Kwalificeerde zich in Parijs voor de Wereldkampioenschappen OCR in de Verenigde Staten. Als hij niet sport, drinkt hij Trappistenbier en denkt hij goed te kunnen dansen.