Mountainbiking Salland

Mountainbiking Salland

Toen ik van Rotterdam naar Breda verhuisde, zo’n 5 jaar geleden, kwam daar een nieuwe hobby bij: mountainbiken. Ja, ik weet het beste vrienden, in Rotterdam kan je prima mountainbiken, maar in Breda was daar opeens een vriendin zei: ga je mee? Ik leende via via een fiets en samen vertrokken we naar “het cadettenkamp”. Een mountainbike parcours net buiten Breda. Smalle paatjes, heuveltjes, plassen en scherpe bochten. Met als toetje een pannenkoek bij “De Hannebroeck”. Kijk, op die manier vind ik sporten dus best leuk.

Daarna schafte ik al snel via Marktplaats een mountainbike aan voor 100 euro. Dit bleek een lichte miskoop te zijn, maar binnenkort komt er een gloednieuw exemplaar voor in de plaats (iemand nog interesse in een niet remmende mountainbike?).

Zo’n antipathie ik heb (of, op sommige momenten hád…) tegen hardlopen, zo’n voorliefde heb ik voor mountainbiken. Ik sjees over paadjes, denk niet na over afschuwelijke ongelukken die ik kan krijgen, rag een bergje op, vlieg er weer van af, luid “oeeee” en “ahhhhhhh” gillend: mensen weten precies waar ik ben.

Eigenlijk vond ik een mountainbike-clinic daarom iets voor losers: alsof ik moet leren hoe je moet remmen (ja dus) en hoe ik moet sturen (ja dus) of hoe ik moet schakelen (ja dus). Vriendlief en ik waren in Salland, je weet wel, het beloofde land. A.k.a. de Achterhoek. Ergens bij Utrecht naar rechts.
Je kan daar dus prima fietsen. Heel veel mensen (babyboomers) doen dat daar op electrische fietsen, maar wij dus niet. We kregen een gloednieuw blauw lekker verend mountainbikeje en gingen op pad met een strakke, gebruinde dame (Lyan!) die “ergens in de top 5 van het Nederlands vrouwelijk mountainbike gebeuren staat”.

(tekst gaat verder na de foto’s)

De moeder van Lyan stopt ons nog een notenreepje voor onderweg toe en we kunnen op pad. Alsof we beginnen aan onze eerste autorijles: de fiets wordt uitgelegd alsof het een Mitsubishi Outlander is met de nieuwste snufjes. Het gevoel van de eerste autorijles komt terug bij de eerste oefening die draait om remmen. Zorgen dat je stil komt te staan is niet het probleem, trust me. Maar gecontroleerd stil komen te staan zonder slip of banden die de lucht in gaan is andere koek.

2 uur later staan we boven aan “de Kuil”. Een soort zandverstuiving midden in de Hellendoornse bossen. Als echte mountainbike liefhebber herken ik dit terrein natuuuuuurlijk meteen: hier werd het NK veldrijden gehouden afgelopen jaar. Zeg maar eerlijk: dat wist u niet. Ik dus ook niet.
Die zandkuil is dus best stijl en diep. Zo eentje waar je naar beneden kijkt en denkt: ik loop er wel omheen. Maar nee, hier moet je dus met je fiets naar beneden.
Voor een professioneel veldrijder natuurlijk geen probleem, maar voor Gerrie, de “ik mountainbike soms in Breda-meisje” is dit pittig. Ik krijg wat laatste instructies: eigenlijk je stuur niet vast houden. Niet tegensturen. Je wiel wil vooruit. Gewoon laten gaan. Ik gil (zoals zo vaak), ik knijp m’n remmen in (mocht niet, maar ja), ik grijp m’n stuur te stevig vast (dit is fucking eng) en sta vervolgens na 15 minuten (in werkelijkheid 7 seconden) beneden. Als ik had geluisterd was dit vast beter gegaan en was het minder eng geweest.

(tekst gaat verder na de foto’s)

Los van het feit dat ik denk dat heel veel mensen mountainbiken echt heel tof en stoer zouden vinden en het eigenlijk voor heel veel mensen geschikt is, is het dus ook nog eens een geweldige training voor de hardlopers onder ons. Beenspieren en core worden keihard getraind en je uithoudingsvermogen wordt flink op de proef gesteld. Want na 2 uur sta ik trillend op m’n benen. M’n bloedsuiker voelt laag en alles met suiker lijkt heerlijk. Ik snap het notenreepje van de-mama-van-Lyan opeens. Dit is gewoon HIIT training maar dan op een fiets, lekker buiten. Hoe hip!
Daarnaast zou ik het de vrijgezelle dames onder ons ook aanraden: wil je mannen ontmoeten, kruip op een MTB! Ik wil niet zeggen dat dit geen vrouwensport is, maar meer dat er gewoon heel veel mannen zijn die dit doen. Ze doen dit vooral met groepen andere mannen.
Dus zoek een route, huur een fiets, trek zo’n heerlijk fietsbroekje aan waar je kont (ahum) goed in uitkomt en ga! Er is geen man die een vrouw kan weerstaan die onder de modder zit, stinkt naar zweet en zegt: “nog een rondje?” en daarmee niet doelend op een biertje.

Los daarvan: het is dus tof. Het is heerlijk. Het is zwaar. Het is soms kut. Het is spannend. Het is geweldig voor je kont. Het is leuk.

En nog effe over die clinic bij Lyan: doen dus.

Volgende blog: Onze belevenissen tijdens de maandelijkse Extreme Workout (Obstacle Run Clinic) in de bossen van Salland.

Sponsorinformatie
Het verblijf in De Wilgenweard en de uitstekende voedselvoorziening zijn verzorgd door Salland Marketing. Bij De Huttert kregen wij een uitgebreide lunch na de mountainbikeclinic. (fietsen beschikbaar gesteld door Kokkie Bikes)
Van ‘Duifhuizen tassen en koffers’ mocht Tjeerd de Deuter Gröden Classic uitzoeken om te reviewen. In zijn laatste blog meer hierover! En lees hier de eerste blog over het outdoorweekend in Salland.

Fotocredits
Alle foto’s zijn genomen door Gijs Hardeman van Next Destination.

BloggerGeranne

Promovendus in het Erasmus MC en cognitief gedragstherapeut in haar eigen praktijk. Is fervent reiziger en trok onlangs nog door Iran en India. Heeft sinds de Rotterdam Marathon ontdekt hoe tof hardlopen kan zijn. Ploegt daarnaast met onregelmatige regelmaat door de modder tijdens obstacle runs. Drinkt wijn, bier en liters thee, schijnt vega te zijn, maar eet wel vis.

Nog geen reacties...

Laat een berichtje achter