Lief dagboek, caro diario

Lief dagboek, caro diario

Die erste woche ist vorbei! Voorbij gevlogen werkelijk. Zondagmiddag 6 december trof ik Ilse op Schiphol, waar wijnonze werk… Ziet u die typo? ‘Waar wijnonze…’ Haha, roflol ende yeauleau! Dat zet de toon mensen. Want wijn it was!

Allez, wij vlogen naar Innsbruck.
Ik: ‘Wil je nog een wijntje Ilse?’
Ilse: ‘Doe maar niet, anders kom ik tipsy aan.’
Ik: ‘Steward, een flesje wijn asseblief.’
Steward: ‘Wilt u twee glazen?’
Ilse: ‘Ja, doe maar.’
Heerlijk wijf.

Op Innsbruck werden wij opgepikt door de lieftallige Claire Demetz, dochter van Oswald en Michelle, de eigenaren van Hotel Engel. Tevens onderwerp van de reportage die wij gaan maken: het hotel bestaat zo’n 500 jaar en is ruim 100 jaar in handen van de familie Demetz. Er stroomt Neerlandsch bloed door Michelle’s aderen, dus rete-tof om daar een reportage over te maken.

Und wohein gingen wir? Naar het Noord-Italiaanse Zuid-Tirol. Noord, zuid, Italiaans, Duits, Tirol, dat is toch Oostenrijks, huh, wat, hoe dan, zeg het ons Tjeerd, hoe zit dat?
Nou, iets met wereldoorlogen, annexaties, landje pik, landje verdeel, et voila: Italië heeft een eigen stuk Tirol. Op Wikipedia kun je een uitgebreider reconstructie lezen, dit is de praktische versie.
De mensen hier zijn trouwens geen Italianen, vinden ze zelf, maar Süd-Tirolers. Een soort Friezen, maar dan zonder kleikoppen. En met eigen taaltje, het onverstaanbare Ladinisch.

Goed, zondag, aankomst. We starten met een aperitief en een warm welkom door Michelle. Die lauwwarme drol van een worstenbroodje in het vliegtuig was inmiddels verworden tot hoe ik ‘m noem in het begin van deze zin, dus het diner werd met overgave door ons verorberd. En holy shitballs, wat is het eten hier goed.
Da’s dan ook één van die dingen waarom ik graag naar dit gebied kom: de keuken is Italiaans, met Oostenrijkse en algemene ‘berginvloeden’.

Maandag togen wij met de bus naar Bolzano, ritje van anderhalf uur, waar we over de kerstmarkt schuifelden, pasta aten, Apekool Sprits (woordgrap alert) dronken en rare selfies maakten. Ja, dat is werk. Dat wordt een kerstspecial. Kerstshoppen in Bolzano en Ortisei! Beter alsdan Londen of Parijs. Terug in Ortisei dronken we glühwein, in het hotel aten we hert, of lam, het was goed in ieder geval, we dronken wijn en bespraken in bed das leben tot we in slaap vielen en bij het krieken van de dinsdag…

… moe aan het ontbijt verschenen. Dus wat doe je dan; het hotel van boven tot onder uitpluizen, overleggen wat we precies gaan maken. Het was een lang werkoverleg. In de sauna. Te beginnen in de damessauna, waar we snel uit vluchtten toen er dames kwamen. Ik was te naakt om voor een vrouw door te gaan.
We zwommen, relaxten, zweetten en oh ja, we werkten.

En Wat Er Toen Gebeurde Zal Je Verbazen…

Maar dat lees je in de volgende ‘Lief Dagboek’! Ciao bella’s en bello’s!

BloggerTjeerd

Schrijver in de breedste zin van het woord. Schreef een prijswinnend thrillerdebuut en wisselt het schrijven aan zijn derde boek af met reizen naar Panama, Noorwegen en many more. Kwalificeerde zich in Parijs voor de Wereldkampioenschappen OCR in de Verenigde Staten. Als hij niet sport, drinkt hij Trappistenbier en denkt hij goed te kunnen dansen.