#HappyHobo, the sequel

#HappyHobo, the sequel

Binnen niet al te lange tijd wordt met name Twitter overspoeld met de #MijnMoment verhalen. Mensen die terugblikken op het afgelopen jaar en dan meestal op een specifieke gebeurtenis. De laatste jaren schreef ik ook zo’n stuk en dat zal dit jaar niet anders zijn, al is het nu een combi van de laatste #HappyHobo gebeurtenissen, een terugblik op het afgelopen jaar en een vooruitblik op het komende jaar. Een paar #MijnMomenten dus.

Dood
Sander is niet meer. We namen afscheid. Gewoon, zoals we altijd afscheid namen. Met een ferme handdruk en een manhug.

“Ik zie je snel vriend.”
“Zeker ouwe dibbes. Hou je taai hè.”

Geen koffie meer. Geen biertjes meer. Geen soep meer. De laatste app zal altijd onbeantwoord blijven. Die godverdomse kutkanker.

Sander was niet de enige, er was meer sterven en het was direct een van de meest intense vormen van dood. Maar over sommige zaken spreek ik niet. Althans, niet in detail, niet online, niet voor de goegemeente. Misschien ooit, want als verhaal kan het een maatschappelijk belang dienen. Maar het is nog te vers, het persoonlijke leed is nog niet getransformeerd tot afgesloten hoofdstuk waarmee ik naar buiten wil treden.

Leven
Gelukkig is er naast de onvermijdelijke dood nog altijd het prille geluk van nieuw leven. Femm Elin werd geboren! Ik werd voor de tweede keer oom. Toen ik het bericht kreeg dat ze was geboren liep ik jankend op straat een fiets omver; ik ben een watje waar het vers geboren kinderen betreft.

En dan was er nog Sjonnie… Geen idee hoe de beste man werkelijk heet, maar het was een Sjonnie type. Op een zondagochtend kregen Geranne en ik een oproep voor een reanimatie bij haar in de straat. We renden, we reanimeerden, assisteerden en bleven vervolgens in onzekerheid of Sjonnie het had overleefd. Alles bij elkaar was er zo’n 15 minuten gereanimeerd voordat hij werd aangesloten op de AED.
Van de politie hoorden wij achteraf niks (nog steeds niet), van de AED Alert/HarstslagNu-organisatie niet (nog steeds niet) en van de familie Sjonnie niet.

Maar, twee weken later hing er een grote “Welkom thuis!” slinger op de voordeur bij Sjonnie! Hoppa! Sjonnie is alive and kicking. Graag gedaan.

Pecunia’s
Tsja… wat zal ik zeggen. De Telegraaf verlaagt eenzijdig de freelance tarieven met 40% (!) en bij het AD is het budget voor freelancers medio november al op. Bij andere media worden facturen betaald ná publicatie; soms vier maanden nadat het werk is gedaan. Moet je bij een werknemer mee aankomen, salaris met 40% verlagen, de laatste maanden van het jaar niet uitbetalen en als je uitbetaald dat pas vier maanden later doen.
Het is tekenend voor deze (oud-mediale) branche. En dus ook voor mijn bankrekening. Daar komt bij dat ik dit jaar elke cent in mijn tweede boek heb gestoken en in het zelf uitgeven daarvan.
En dan is er nog de incestueuze boekenwereld. Hier. Hier. Hier. Hier.

En. Zo. Voorts. Kommer en kwel. Is alles kommer en kwel? Nee, gelukkig niet.

Enfin, er staan twee prachtige boeken op de plank, ik heb tientallen mooie artikelen in vele uiteenlopende media mogen publiceren en ik heb een reisblog waarvoor ik vele schitterende blogs heb geschreven; vooralsnog een mooie schrijverscarrière.

Maar de koek is een beetje op. Op elk vlak.

Not so Happy Hobo
Dat die koek op is, leidde er ook toe dat ik op 4 september mijn biezen pakte en mijn huis verliet om voor onbepaalde tijd als Happy Hobo, de vrolijke zwerver, te zien waar ik terecht zou komen. Nu is dat blije wellicht wat optimistisch, want 2017 was een bijzonder heftig en intens jaar. En zo blij ben ik vaak niet. Stabiel onstabiel, dat ben ik wel.

Het van de nood een deugd maken werkt niet als je niet lekker gaat. En dat die koek op is en dat ik niet lekker ga, leidt er vervolgens weer toe dat ik nul zin heb om te schrijven over mijn Happy Hobo leven. Dit stuk heb ik er ook met moeite uit weten te persen.
Quasi-vrolijk doen terwijl ik dat niet ben, lukt niet. En ik heb ook geen zin om als een chagrijnige vent elke dag onbetaald een stukje te tikken over hoe kut het allemaal is. Waar overigens ook geen hond op zit te wachten.

What do I desire?
Vraag je aan mij wat ik nu eigenlijk echt wil, als geld geen probleem zou zijn, dan zou ik antwoorden dat ik wil dat Eeuwig Donker die terechte bestseller wordt en dat ik mijn dagen wil spenderen aan het schrijven van mijn derde thriller. Want dat vind ik leuk en fijn om te doen.
Dat ik naast het schrijven van dat boek wil crossfitten, trailrunnen, de bergen in wil trekken om te hiken, te snowboarden en te mountainbiken.

Better to have a short life that is full of what you like doing than a long life spent in a miserable way.

Ik ben op mijn best als ik op reis ben, als ik in de bergen vertoef, of als ik aan het sporten ben. Reizen en sport zijn mijn drugs. De fijnste manieren om uit mijn comfortzone te komen, de beste middelen om stofjes aan te maken in mijn lichaam waardoor ik me beter voel, zowel mentaal als fysiek.

So don’t worry too much.

Boeken schrijven, reizen, sporten en niet te veel mijn zorgen de overhand laten krijgen. Prima voornemen, dus dat ga ik dan maar eens gewoon proberen. Effekes mijn mojo terugvinden zeg maar, want dit is geen porem. Dit jaar zijn er veel heftige dingen gebeurd en ik heb zelden zo het gevoel gehad dat ik mijn leven uitzit. En hoe cliché ook, het leven is kort en ik wil daar alles uithalen. Ik ben weer effe op mijn bek gegaan, nu is het wel tijd om mezelf te buttkicken en op te krabbelen.
Minder tijd doorbrengen op social media, genomineerd worden voor de NS Publieksprijs, focussen op één van mijn 758 ideeën, werkzaamheden die me energie kosten i.p.v. opleveren afstoten… een derde boek schrijven, reizen en sporten.

Dat 2018 maar een goed jaar mag worden.

Published byTjeerd

Schrijver in de breedste zin van het woord. Schreef een prijswinnend thrillerdebuut en wisselt het schrijven aan zijn derde boek af met reizen naar Panama, Noorwegen en many more. Kwalificeerde zich in Parijs voor de Wereldkampioenschappen OCR in de Verenigde Staten. Als hij niet sport, drinkt hij Trappistenbier en denkt hij goed te kunnen dansen.

No Comments

Post a Comment