Het cult-verschijnsel ‘six degrees of separation’ waarin iedereen slechts zes stappen van een ander verwijderd is, heeft zichzelf bewezen. Afgelopen week plaatste spuitgast Jeroen, die ik ken via de Roparun, een foto van een woningbrand op Facebook. Niet veel later werd ik door Desiree, de Rotterdamse politieagente die mijn boek kocht, getagt dat de mij onbekende Sven en Tessa een vervangende woning zoeken vanwege een brand waarbij hun woning onbewoonbaar is verklaard. Facebookberichtje, belletje, afspraak, deal. Sven en Tessa de komende maanden onderdak, ik de komende maanden dakloos!

Wanderlust
Terwijl iedereen om mij heen begint aan een verse zwangerschap, een volgende koophuis en een grotere leasebak, heb ik begin dit jaar mijn tweede thriller ‘Eeuwig Donker’ na wat strubbelingen met mijn uitgever, zélf uitgegeven. Al mijn geld is daar ingegaan. Al mijn tijd is daar ingegaan. Al mijn betaalde schrijfwerk heb ik tot een absoluut nulpunt teruggebracht. Álles voor het boek.
Nu heb ik een parel van een boek op de plank liggen, ben ik praktisch blut en steekt mijn niet te temmen wanderlust hevig op. Dus wat doe je dan uiteindelijk?

‘Ik zeg de huur van mijn huis op.’
‘Wat, waarom? Waar ga je wonen dan?’
‘Dat zie ik nog wel. Ik ga in ieder geval kamperen.’
‘Ga je op de stadscamping staan?’

Dat waren de woorden van mijn vader. En toen ik mijn moeder appte dat ik waarschijnlijk iemand voor het huis had, vroeg ze of ik zelf al een ander huis had gevonden.

‘Maar ik zoek niks anders ma! Ik ben niet op zoek naar een huis!’

Inmiddels hebben ze wel door dat hun oudste zoon bewust een dakloze wordt. Dat een woningbrand op een paar honderd meter van mijn huis het laatste duwtje zou zijn waarbij ik ook daadwerkelijk de stap naar buiten zou zetten, is een bijzonder toeval te noemen.

#HappyHobo
Hoe letterlijk is dat dakloos nou eigenlijk te nemen? Vrij letterlijk wel, maar niet in de betekenis dat ik bij de Pauluskerk moet aankloppen voor eten en onderdak. Anderzijds ben ik ook geen backpacker met een uitgestippelde reis, worldticket en 5k op de bank.
Ik ga helemaal back to basic, zonder huis, zonder spaargeld en vooral ook zonder plan. Met wat mijn boek op dit moment opbrengt en met de schrijfopdrachten die inmiddels weer naar mij toekomen, kan ik mijn natje en mijn droogje betalen. Geef me wifi en ik kan werken. Nu nog zorgen dat ik ook ergens kan slapen…

De komende tijd zal ik hier uit de doeken doen wat (en waar) deze stap me allemaal brengt! De Jolly Nomad wordt een Happy Hobo, een rondreizende, dakloze schrijver. En dat is freaking awesome!