Gerrie’s update na 11,57 weken rennen

Gerrie’s update na 11,57 weken rennen

Zondag 10 april, de 10km. tijdens de marathon van Rotterdam. Daarmee begon deze uitdaging voor mezelf. Op het moment van schrijven, zijn we 82 dagen verder of 11,57 weken of 2,66 maanden. En een beetje. Je snapt het: een prachtig moment voor een update.
Tijdens de marathon liep ik echt een toptijd. Nou ja, voor mij dan (en vriendlief was ook trots). Volgens een collega redelijk. Volgens mijn zusje was het lachwekkend. Zo zie je, het is maar net aan wie je het vraagt. We gaan in dit geval even uit van mijn mening: het ging echt goed. Want nog nooit liep ik 10km.

Hoe is het nu?
In 11,57 weken heb ik (door iets wat voor training moet doorgaan) aardig wat minuten van mijn tijd afgesnoept. Ik ben dus sneller geworden. Handen in de lucht voor Gerrie! Olé!
Ik ga eerlijk zijn: na 1x bij de atletiekvereniging te zijn geweest ben ik niet meer geweest. Er zitten plannen in mijn hoofd om lid te worden, maar het blijven plannen. De smoes “ik moet eerst kijken hoe de basketbaltrainingen gepland gaan worden” is wat mij betreft zeer terecht.
Maar goed, ik begon dit avontuur omdat ik op zoek was naar die runner’s high. En ik zou mezelf geen wetenschapper durven noemen als ik niet eerst de theorie over de runner’s high had bestudeerd. Dit deed ik in het geheim. Onder een oud, gebogen bureaulampje bestuurde ik vele documenten. Jaren van wetenschappelijk onderzoek spitte ik door. Ik belde profesoren die zich specialiseerden in dit onderwerp en kwam tot de volgende bevindingen:

Wat is het precies?
De runner’s high zou een euforisch en fijn gevoel moeten zijn waardoor angst en pijn onderdrukt worden dat ontstaat na langdurig rennen. Geweldig toch! Puur natuur. Door je eigen lichaam gemaakt. Effe rennen en je voelt je top. Vandaar mijn fascinatie.

Wie krijgen de runner’s high?
In theorie zijn we allemaal in staat de runner’s high te ervaren. Zelfs honden kunnen het voelen. Wederom goed nieuws! Dit vind ik dus fijn om te weten. Het moet in theorie dus kunnen. Lekker geruststellend ook van die honden. Klein detail: fretten voelen het niet. Ik ben benieuwd: ben ik meer een hond of een fret…?

Wanneer krijg ik (of krijgen anderen) het?
Kijk, hier wordt het lastig… Bij muizen bleek er na 5 uur (ja, dit leest u goed!) een effect op te treden. De afgetrainde muisjes bleken minder bang en hadden minder pijn. Ik bespaar u de manier waarop dit onderzocht is. Maar wat vooral blijkt: het heeft te maken met de duur en intensiteit van de beweging. In feite kan iedere sporter (dus in theorie ook een darter 😛 ) de runner’s high ervaren, zolang je maar lang genoeg bezig bent. Uit nieuw onderzoek blijkt dat het alles te maken heeft met receptoren (simpel gezegd: ze geven signalen door) in de hersenen die ook geactiveerd worden bij blowen.
Lange tijd werd gedacht dat de runner’s high kwam doordat er blije stofjes werden aangemaakt in onze hersenen (endorfines), maar niets bleek dus minder waar! Al die marathon renners zijn gewoon knetterstoned. Letterlijk dus.

Dit verklaart deels ook waarom er zoiets geks bestaat als het lopen van marathons: het is niet logisch om zo lang te lopen te rennen. Het kost bakken met energie en de kans dat je kapot gaat en/of blessures krijgt is groot. En toch doen 22.500 lopers het in Rotterdam en 45.000 mensen in oktober in Amsterdam. Ze zijn gek, allemaal. Een jointje is goedkoper en kost minder tijd.

Maar goed, ik behoor dus net zo goed tot die groep gekken. Want ik heb het dus een soort van (denk ik) ervaren in april. Best logisch: voor het eerst 10km. lopen. Zwaar (eis nummer 1) en lang (eis nummer 2) voor mij dan. Maar ja, daarna kakte het in en nu moet ik meer m’n best doen om het te voelen. Want door te trainen wordt een training of wedstrijd minder zwaar en daardoor de kans om iets lekkers en euforisch te voelen steeds kleiner. Het is als een verslaving: je hebt steeds meer nodig om minstens hetzelfde te voelen.
Het is sindsdien daardoor bedroevend slecht met die runner’s high. Het voelde tot nu toe nog niet zoals in Rotterdam. Soms dacht ik: “ja, daar is het!” maar dan was het al weer weg als ik bij het standje met bananen en water stond.

Dus dames en heren: ik ga lekker door met rennen. Ja, wie weet word ik nog fanatieker. Ik wil aantonen dat ik geen fret ben. Ik doe alles voor de wetenschap. Ik onderga dit voor jullie. Ik offer mij op. Zo ben ik.

BloggerGeranne

Promovendus in het Erasmus MC en cognitief gedragstherapeut in haar eigen praktijk. Is fervent reiziger en trok onlangs nog door Iran en India. Heeft sinds de Rotterdam Marathon ontdekt hoe tof hardlopen kan zijn. Ploegt daarnaast met onregelmatige regelmaat door de modder tijdens obstacle runs. Drinkt wijn, bier en liters thee, schijnt vega te zijn, maar eet wel vis.