Gerrie (nog steeds) op zoek naar de runner’s high

Gerrie (nog steeds) op zoek naar de runner’s high

Terwijl ik m’n laatste zoete aardappel (gewoon omdat het lekker is en niet vanwege de hipheid) naar binnen prop, zie ik een strak, blond meisje langs hoppen. Tering, zij is goed bezig. Daar bovenop: 10 Instagram meisjes die mij indirect vroegen of ik nog ging hardlopen: “Ga jij nog vandaag? #nevernotrunning” Fuck, ze hebben me door. Allemaal.

Ik heb vandaag dus een twijfel moment gehad. Ja, ik weet het. Ik zei in m’n vorige blog iets over m’n keiharde schop-onder-m’n-kont aanpak die ik hanteer, maar dit is dus anders. Geloof me: echt anders!
Zaterdag tijdens een 10km. trailrun (aanrader!) had ik pijn. Om precies te zijn had ik vanaf vorige week woensdag pijn. Tijdens de Rotterdam Running Crew Blijdorp Run had ik bedacht eens te oefenen met die befaamde voorvoetlanding.

Klein lesje voorvoetlanding
Met de voorvoetlanding veer je tijdens de landing beter af en daarom is de piek belasting lager, dat moet ervoor zorgen dat je minder blessures krijgt (uhuh).
Maar het kost ook weer meer energie, dat afveren en daarom is hiellanden zuiniger. Je gaat er wel sneller mee: het maakt je been langer en je kunt iets beter de veerkracht gebruiken. Bij beginnende hardlopers zijn de spieren en de pezen van het onderbeen in het begin nog niet sterk genoeg voor deze techniek, dus bouw het langzaam op.

Juistem. (slang voor tuurlijk) L-A-N-G-Z-A-A-M opbouwen! Het staat er. Ik wist het. Duh! Wat deed ik: 6km. hoppa. Niet zeiken. Niet lullen maar poetsen. Niet miepen. Lopen met die papperige beentjes. En nu is daar dus een hele pijnlijke plek in m’n kuit die niet weg te rekken en strekken is.
Dan kom je voor die keuze te staan: is dit een prachtige smoes om niet te hoeven gaan? Is langzaam een beetje drentelen misschien heel goed? Is rust de beste aanpak? Moet ik gewoon fanatiek aan de bak vanavond?

Het probleem: hoe weet je het verschil tussen een goede reden die heel goed uitkomt als smoes en een daadwerkelijke blessure? Dat hele “je lichaam aanvoelen” gebeuren vind ik maar lastig. Ook op Instagram staat het vol met dames die zeggen “lichaam geeft aan dat even gas terug moet nemen”. Daar balen ze van, daar hebben ze moeite mee en delen dat.
Om heel eerlijk te zijn: ik baal helemaal niet! Ik grijp dit maar al te graag aan! Ik verheug me nu al op een aflevering Breaking Bad, kopje thee, kleurboek voor volwassenen en rustig m’n haar wassen.
Zoals jullie merken, er is een lichtelijk (incidenteel) gebrek aan motivatie.

Daarom de volgende mededeling. Ook in de vakantie ga ik lopen. Punt.

BloggerGeranne

Promovendus in het Erasmus MC en cognitief gedragstherapeut in haar eigen praktijk. Is fervent reiziger en trok onlangs nog door Iran en India. Heeft sinds de Rotterdam Marathon ontdekt hoe tof hardlopen kan zijn. Ploegt daarnaast met onregelmatige regelmaat door de modder tijdens obstacle runs. Drinkt wijn, bier en liters thee, schijnt vega te zijn, maar eet wel vis.