Geen zin? Dan maak je maar zin!

Geen zin? Dan maak je maar zin!

Tot aan mijn 17e heb ik nooit, maar dan ook nooit gesport. Ik was dat meisje dat een verrekte hekel had aan de gymles. Een onvoldoende kreeg voor de handstand. Niet gekozen werd bij welk spelletje dan ook. Als er basketbal werd gespeeld, werd ik als 3e gekozen omdat ik lang was.

M’n zusje turnde. Ze was goed en sportief. Altijd al. We lijken op elkaar (volgens sommige mensen), maar als je ons sportverleden vergelijkt is er een wereld van verschil. Ik was gewoon iemand die oprecht een hekel had aan sport, nou ja, elke vorm van beweging.
Er kwamen vele abonnementen op sportscholen voorbij. Ik zat kortstondig op tennis. Voltooide 4 jaar aan salsalessen (sommige mensen noemen het sport, vandaar dat het in dit rijtje staat). Ging roeien in Rotterdam. Kocht een wielrenfiets. Begon met snowboarden. En zoals jullie weten deed ik wel eens een poging om te lopen.

Ik leerde van 1 belangrijke fout die ik telkens maakte: ik had geen stok achter de deur. Dus stopte ik binnen afzienbare tijd met elk initiatief. Dus besloot ik, eenmaal woonachtend in Breda, om lid te worden van de basketbalvereniging. Doodsangsten stond ik uit voor de eerste training. Ik kon niets. Ik kende geen enkel begrip. Ik kon enkel de bal vast houden met twee handen. Laat staan gooien.
Het voordeel was: het was gezellig en er ontstonden al snel vriendschappen. Voor mij was er nog een groot voordeel: ik kon mijn team niet laten zitten. Dus moest ik er op woensdag en vrijdag zijn. Dat was ook de kracht van het roeien: ik kon 3 mensen niet laten zitten want zij konden niet roeien zonder mij. Zie hier: de stok achter de deur!

Patiënten die bij ons starten met Centrum Gezond Gewicht adviseren wij het ook: begin met een teamsport. Welke teamsport dan ook. Helaas volgen weinig mensen dat advies op. De drempel om te starten met iets nieuws is vaak te hoog. In combinatie met overgewicht en de onzekerheden die daarbij komen kijken wordt het helemaal eng.
Hardlopen was een mega uitdaging voor me. Ik kon uren twijfelen of ik moest gaan. Ik hoefde niets. Ik had met niemand een afspraak. Ik hoefde niet op te komen dagen voor een training om 19:30 uur.

Toch best raar eigenlijk (die twijfel of ik moest gaan): ik twijfel bijvoorbeeld nooit of ik vandaag m’n kont wel of niet zal afvegen na het poepen. Tanden poetsen kan ik nog wel een incidenteel keertje overslaan ’s avonds (sorry meneer de tandarts) maar dat maak ik de volgende ochtend goed, zonder twijfel. Ik bedenk nooit: zal ik vanavond wel of niet eten? Allemaal dingen die voor mij normaal zijn. Er is geen spoortje twijfel of een moment van bezinning.

En zo ben ik sporten ook geen bekijken: het is soms rot maar het hoort erbij. Er zijn geen excuses. Ik denk er niet te veel over na. Ik bedenk niet meer of ik wel of niet ga. Het is gewoon zo. Ook die instelling is soms lastig maar het helpt mij wel. Het is stellig en duidelijk.

Dus eigenlijk is sporten het nieuwe poepen (én vegen): je doet het gewoon.

BloggerGeranne

Promovendus in het Erasmus MC en cognitief gedragstherapeut in haar eigen praktijk. Is fervent reiziger en trok onlangs nog door Iran en India. Heeft sinds de Rotterdam Marathon ontdekt hoe tof hardlopen kan zijn. Ploegt daarnaast met onregelmatige regelmaat door de modder tijdens obstacle runs. Drinkt wijn, bier en liters thee, schijnt vega te zijn, maar eet wel vis.