De Payatas Vuilnisbelt

De Payatas Vuilnisbelt

Ik was nooit verder gekomen dan Europa, kende Zuid-Frankrijk op mijn duimpje door de vele vakanties met mijn ouders en ging ooit een weekend naar Barcelona. Ik was een groentje als het aankwam op het gebied van reizen toen ik de kans kreeg om naar Manilla te gaan. Manilla, de hoofdstad van de Filippijnen. Manilla, waar ik heen ging als fotograaf en journalist. Toen nog in opleiding. Manilla, waarvoor ik eerst een veiligheidstraining moest volgen.

Het was nogal overweldigend allemaal, de informatie die ik vooraf kreeg. Tips met wat ik moest doen bij beroving, ontvoering en natuurgeweld. Tips die ik na een dag alweer vergeten was, zo enthousiast was ik om op reis te gaan. Niets kon me tegenhouden. Zelfs de voorhoofdsholteontsteking niet waarmee ik in het vliegtuig stapte. Tip: ga nooit vliegen met een hoofd dat vol met snot zit, dan wil je namelijk ter plekke uit het vliegtuig springen van de pijn.

Aangekomen in Manilla was ik stoned van de medicijnen en de pijn tijdens de 17 uur die ik onderweg was. Ik werd in een busje gestopt en naar de universiteit gebracht. De plek waar ik mocht overnachten. Twee dagen lag ik op bed, kreeg ik zuurstofmaskertjes op en andere medicijnen. Ik moest en zou op pad. Ik moest en zou naar mijn fotoproject: De Payatas Vuilnisbelt.

Tijdens mijn research in Nederland was ik gefascineerd geraakt door deze plek. Een enorme vuilnisbelt net buiten de stad waar volgens de overheid 30.000 mensen werkten, maar volgens anderen: 500.000. Een mini-economie in een wereldstad vol armoede. Ondanks dat iedereen me afraadde om naar een sloppenwijk te gaan deed ik er alles aan om daar mijn verhaal te kunnen maken.

In Nederland was ik via Twitter in contact gekomen met de Nederlandse Stichting Kalinga. Een organisatie die een school heeft gebouwd vlakbij de Payatas om kinderen van de vuilnisbelt een toekomst te geven. Zij nodigden me meteen uit om te komen en via hen kon ik naar plekken waar ik alleen nooit alleen heen zou kunnen. Elke dag werd ik door hen opgehaald met een Jeepney, het lokale vervoer in Manilla en hobbelden we in zo’n anderhalf uur naar de Papaya Academy. De school die ze tien jaar geleden daar hebben gebouwd.

Samen met een van de werknemers dwaalde ik door de sloppenwijk van de Payatas vuilnisbelt. Stond ik tot mijn enkels in de troep. Zag ik kinderen spelen met een kapotte dvd-speler, oude vieze matrassen en plastic zakken. Het gros van de vuilnisbelt bestaat uit luiers en plastic zakken omdat de rest van de waardevolle spullen eruit gehaald worden voor de verkoop.

(tekst gaat verder na de foto’s)

Levensgevaarlijk werk is het. Hele dagen in de brandende zon graven in het afval in de hoop dat je met een paar centen thuis komt. Daarnaast is het al een aantal keren voorgekomen dat door hevige regenval de berg afval instortte en de halve sloppenwijk bedolf onder puin. Met vele doden als gevolg. Ik zag lijmsnuivende kinderen, gezinnen die met zijn zevenen op 2 vierkante meter sliepen en mensen die stukje foam aan elkaar lijmden tot een nieuw matras.

Ik kreeg hanenpoten aangeboden, rare vieze jelly drankjes en zelfs een keer een varkensoor. Als me iets op viel was dat de Filipijnen op de Payatas vuilnisbelt de goedheid zelve waren. Vriendelijk, behulpzaam, lief. Net als de kinderen van de Papaya school, hoe hun ogen glommen wanneer je binnenkwam. Ik gaf tien kinderen een wegwerpcamera om hun eigen leven te fotograferen en was ontzettend verrast door de waanzinnig mooie resultaten.

Ik liet alles in Nederland ontwikkelen en stuurde de foto’s terug naar Manilla. Met voor ieder kind een briefje. Ik baalde dat ik de kans niet had om hun gezichten te zien als ze voor het eerst in hun leven een foto die ze zelf maakten vast konden houden. De kinderen die mijn hart stalen met hun wijze ogen en hoop voor de toekomst.

Terug naar Manilla wil ik niet. Tenminste, voorlopig niet. Ik voelde me er niet veilig, vond het vies, er was constant herrie, drukte, chaos. Je werd aangeraakt en aangestaard, de camera zo’n beetje uit je hand gekeken. Het gekke is, nu heb ik het dus over de stad zelf. Op de Payatas vuilnisbelt voelde ik me juist wél welkom. Terwijl dat de plek was waar iedereen me voor had gewaarschuwd. Natuurlijk waren er een paar spannende momenten (zoals die keer toen we in het busje op de grond moesten gaan liggen omdat er geschoten werd) maar over het algemeen stalen de mensen van de Payatas vuilnisbeld mijn hart.

BloggerIlse

Begenadigd fotograaf en jurkjesdrager. Leefde drie maanden op een eiland voor de kust van Wales tussen de monniken en maakte daar een boek over. In Manilla maakte ze een fotoreportage over de bizarre op zich staande wereld die de Payatas vuilnisbelt vormt. Drinkt wijn for breakfast en danst salsa als een pro.

Nog geen reacties...

Laat een berichtje achter