De beste versie van jezelf

De beste versie van jezelf

Het regent #fitgirls op Facebook en Instagram. Krachttraining en hardlopen zijn DE sporten om foto’s van te maken (het liefste eentje waarop een arm omhoog gaat om een beginnende of bestaande spierbal te tonen) inclusief motiverend tekstje: “nog even snel een work-outje meepikken” of iets dergelijks.
Geweldig, oprecht top, superknap, motiverend voor heel veel meiden, vrouwen, mannen enz. Ik vind het heerlijk om foto’s te bekijken van andere mensen die zich in het zweet werken en mijzelf te verlekkeren aan strakke lichamen die prachtig uitkomen op de foto terwijl ik aan de chips zit met een biertje.

Donderdag had ik een interview met Odette van het tv-programma De Monitor (sorry Odette, ik kende het programma niet). Ze keek mee tijdens mijn werk voor Centrum Gezond Gewicht bij twee gesprekken met patiënten. De insteek van het programma: hoe komt het dat wij obesitas zien als iets wat je eigen schuld is en hoe kan het dat er in Nederland zo weinig mogelijkheden zijn voor hulp als je last hebt van deze ziekte.

’s Avonds terug in de trein naar huis, Instagram doorscrollend kwam ik de ene na de andere strakke foto tegen en bedacht ik me hoe makkelijk het lijkt:
je bent te zwaar dus je gaat sporten, je verandert je voeding, je valt af, je voelt je beter, je plaatst een voor en na foto en die knal je op internet.
Voor heel veel mensen is (en lijkt) het zo simpel. Om eerlijk te zijn; ik denk voor het merendeel die deze blog nu leest het ook echt zo “simpel” is. Jullie lukt het om jezelf er toe te zetten (meestal voelt het zelfs niet zo) om netjes 2 tot 3x per week te sporten. Daarna ben je trots en voldaan. Voor het overgrote deel van Nederland geldt dit echter niet.
De gemiddelde Nederlander zit vanaf 19:00 uur op de bank. Tv aan. Doet nog een wasje. Leest nog een stuk in z’n boek. Heeft misschien seks. Kusje. Draait zich om en valt in slaap. Gaat eruit om te plassen. Staat op. Ontbijt snel. Gaat werken. En. Zo. Voorts.
Voor heel veel mensen is het al verdomd moeilijk om een half uurtje per dag dagelijkse beweging te krijgen door het werk dat zij overdag doen.

In beide kampen suggereren we dat het een keuze is: je kiest ervoor om een gezond gewicht te hebben of om te zwaar te zijn. Je kiest ervoor om te gaan sporten of niet. We plaatsen zoveel mensen in hokjes: lui, geen doorzetter, beginner, te dik.
Maar laten we eerlijk zijn: we kennen allemaal de tegenzin. De drempel. Jezelf van de bank sleuren. De smoezen. De weerstand. De haat. Nog meer smoezen. Het afzeggen. Het betalen aan Fit for Free maar niet gaan. De goede voornemens.
Degene die het lukt om vol te houden én het leuk gaan vinden behoren tot de lucky few. De uitzonderingen. Het topje van de ijsberg. De Instagram meisjes met meer dan 20.000 volgers. Degene naar wie we opkijken en respect hebben. Zij zijn niet doorsnee.

Waarom deze blog? Omdat het niet makkelijk is. Gezond eten en minimaal 3x per week sporten: het is niet makkelijk. Balen, irritatie en wensen omzetten naar actie is het aller, aller moeilijkste. De beste of fitste versie van jezelf worden is verdomd moeilijk. Sommigen lukt het even, soms wat langer maar merendeel van de mensen lukt het niet.

BloggerGeranne

Promovendus in het Erasmus MC en cognitief gedragstherapeut in haar eigen praktijk. Is fervent reiziger en trok onlangs nog door Iran en India. Heeft sinds de Rotterdam Marathon ontdekt hoe tof hardlopen kan zijn. Ploegt daarnaast met onregelmatige regelmaat door de modder tijdens obstacle runs. Drinkt wijn, bier en liters thee, schijnt vega te zijn, maar eet wel vis.

3 Reacties!

  • Angélique

    28 september 2016 at 10:40

    Voor mij is fanatiek sporten genieten en ik zie het niet als een opgave.
    Ik oordeel niet over mensen en dus ook niet over mensen die flinker zijn en/of niets met sporten hebben maar zich daar wel goed bij voelen.
    Wel kan ik kan me irriteren als er continue geklaagd wordt over te dik zijn en ik benijd wordt en er gezegd wordt dat ik makkelijk praten heb, terwijl het bij mij ook zeker niet vanzelf gaat.
    Als diegene vervolgens weer een caloriebom naar binnen werkt en geen enkele actie onderneemt om het toch zo nadrukkelijk gewenste slankere lichaam te verkrijgen dan neig ik eerlijk gezegd toch wel naar het hokjes principe …
    Actie = Reactie

  • Cynthia

    28 september 2016 at 14:39

    Eens met Angelique. Ik weet dat het voor de één moeilijker is dan voor de ander. Ik ken de feiten over genen, hormonen, gevoeligheid etc maar dat wil niet zeggen dat sportieve slanke mensen het cadeau krijgen. Ook wij moeten onszelf van de bank sleuren, toch gaan sporten ook al zijn we zwak,, ziek, moe of misselijk en ook wij vinden het regelmatig niet leuk om nee te zeggen tegen een biertje, taartje of chips. Dus nee, ik ben tegen hokjes denken maar wil dus zelf ook niet in een hokje geplaatst worden omdat ik het wel doe (niet altijd trouwens)

  • Geranne

    4 oktober 2016 at 14:36

    Ik ben het helemaal met jullie eens dames; het hokjes denken gaat beide kanten op!