Brabantse nachten jonguh!

Brabantse nachten jonguh!

Vrijdagavond, ik lig languit op de bank na een enerverende week. De telefoon gaat. Ilse.
‘Yo! Wat voor schoenen moet ik mee? En wat voor jas? Misschien gaat het wel regenen! En als we gaan wandelen, moet ik dan wandelschoenen aan? Of gewoon sneakers? Ik neem ook mijn kaplaarzen mee. En slippers. En mijn gevoerde jas. Jij neemt voor mij een matje en slaapzak mee hè? Ik zal het wel koud krijgen ’s nachts dus ik neem ook warme sokken, een pyamabroek en een trui mee. En een panty.’
‘Hahaha!’
‘Ik heb nog nooit gekampeerd hè!’
‘HAHAHA!’

Ilse en ik gaan dus kamperen. En als u nu denkt, dat zal wel weer een Poolcirkel expeditie worden, nope. Een (1) nachtje. In de Biesbosch, tijdens #Brabantnacht. De weersomstandigheden zijn perfect (graad of 20, wolkje hier en daar, volle maan), dus Ilses kampeerontmaagding zal een fijne memorabele worden, zonder noemenswaardige problemen die dankzij de grillen der natuur nog weleens de kop op kunnen steken als je in een tent vertoeft.
We proppen mijn eenvoudige rugzakje met schone onderbroek en de tassen en hutkoffers inclusief complete inboedel van Ilse in de krappe bolide van mijn moeder en rijden in een half uur van Breda naar Werkendam.
Onze Brabantnacht brengen we door in het hart van de Biesbosch op natuurcamping De Knotwilg. Tent, uitzicht, wc en douche en verder he-le-maal niks. Heerlijk!

Bunkeren als een griendwerker
Wat krijg je als je een Bossche Kielegatter met Rotterdamse roots (Ilse) en een Rotterdammer (moi) met lichte drankzucht bij elkaar zet? Een gezellig tentueel alcoholisch samenzijn met een uitzicht van heb ik jou daar. Terwijl ik onze matten uitrol en zoals het een heer betaamt het bedje van Ilse opmaak, trekt zij een fles wijn open. Gesetteld en wel aanschouwen wij de Shetlandpony’s die voorbij struinen en de vogels die in de verte op zoek naar visjes in het aanlengende watergebied duiken. Om ons heen zijn de andere Brabantnachtelingen bezig met het inrichten van hun tenten, er staat een bbq te walmen en wij proosten op een mooie nacht.

Ons eerste uitstapje brengt ons met een huifkar naar het Biesbosch MuseumEiland. Een futuristisch gebouw, midden in het water (duh, het is dan ook een eiland), waar de geschiedenis van de Biesbosch uit de doeken wordt gedaan. Met enige regelmaat zijn er exposities in het museum en in de grote museumtuin. In die tuin, op het terras, staat een lange tafel voor ons gedekt. Eerst eten, dan varen, de nacht kan beginnen!

Als kleine jongen heb ik de boeken over De Vos van de Biesbosch werkelijk verslonden. Dappere mannen en vrouwen die heen en weer pendelden tussen bezet en bevrijd Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. En wat aten deze noeste griendwerkers en eendenkooikers vaak? Jawel, eend. En dat wat het land ze verder gaf. De carpaccio van eend en het konijnenboutje gingen er dan ook in als warme broodjes.
Wat volgde was de highlight van deze nacht: aan boord van een oud vrachtschip(je) de Biesbosch doorkruisen. Hoewel ik op papier toch al enige tijd officieel volwassen ben, blijven dit soort activiteiten mijn jongenshart onverminderd snel doen kloppen. Jazeker waande ik mij even De Vos van de Biesbosch en probeerde ik me de angst, maar ook de spanning en het avontuur voor te stellen van die jonge gasten die in het pikkedonker met kano’s en ander varend materiaal met gevaar voor eigen leven, mensen naar het bevrijde zuiden vervoerden.
Enfin, ik zit hier koffiedrinkend zonder enig gevaar een beetje te genieten, maar u begrijpt vast mijn enthousiaste fantasieën.

De Nederlandse mangroven
Na de boottocht neemt boswachter Jacques van der Neut (awesome naam) ons mee op sleeptouw om in een kleine drie kwartier naar de camping terug te lopen. Jacques werd aangekondigd als de jongste boswachter van Nederland. Nu wil ik Jacques echt niet te kort doen, want jong van lijf en geest, dat bleek uit alles, maar de jongste was hij toch ook niet meer. (da’s deze knaap namelijk!)
In het wazige schijnsel van de volle maan lopen we door een heerlijke stilte. Geen verkeer, zelfs (even) geen vliegtuigen, enkel het geluid van je eigen voetstappen.
De paden werden deze nacht uitbundig bevolkt door padden. En op de vraag hoe je ziet dat een pad een pad is en geen kikker antwoordde Jacques nuchter: “ze zitten op het voetPAD, dus zijn het padden.”

Informatie
We werden meermaals social (media) influencers genoemd. Ik krijg daar spontaan altijd een beetje kriebel van op plekken waar het normaal fijn toeven is, maar waar je géén kriebel wil hebben. EDOCH! Mocht ik dan toch een beetje influence hebben op jullie reisgedrag, dan influence ik bij dezen dat jullie naar de Biesbosch gaan. Want het is een uniek landschap. On-Hollandsch of on-Brabants zou ik willen zeggen, terwijl de Biesbosch zoals we die nu kennen er toch al is sinds de 15e eeuw. Maar de uitgestrektheid, de waterhuishouding en de bijzondere flora en fauna zijn -nogmaals- uniek. Het doet denken aan mangroven en die uitgestrekte Amerikaanse gebieden waar ze met zo’n radarboot doorheen jassen. O, en voor ik het vergeet: er is een kans om bevers te spotten.

Volgend jaar zal er weer een Brabantnacht zijn, waar niet alleen de Biesbosch wordt opengesteld voor publiek, maar er diverse activiteiten te doen zijn door geheel Brabant. Meer informatie vind je hier.

En hier…
Natuurcamping De Knotwilg

En hier…
Biesbosch MuseumEiland

(en Ilse survived haar eerste keer kamperen!)

BloggerTjeerd

Schrijver in de breedste zin van het woord. Schreef een prijswinnend thrillerdebuut en wisselt het schrijven aan zijn derde boek af met reizen naar Panama, Noorwegen en many more. Kwalificeerde zich in Parijs voor de Wereldkampioenschappen OCR in de Verenigde Staten. Als hij niet sport, drinkt hij Trappistenbier en denkt hij goed te kunnen dansen.