Allez, allez, courage!

Allez, allez, courage!

Raceday! Vandaag dan eindelijk aan de start verschijnen van de 10km. van de Mont-Blanc Marathon in Chamonix! De start is om 13:00 uur, dus hebben we alle tijd voor een goed ontbijt, een sloot koffie en voor het ophalen van de startnummers. Dat laatste duurt een uur. De Franse slag was nog nooit zo zichtbaar als hier. Enfin, le sac in le poche, ofwel, de tassies in the pocket en we zijn klaar voor de start!

#DuitsePornobril
Waar Madelon het liefst asfalt onder de voeten heeft, daar loop ik het liefst offroad. Geef mij een trail, zand of een bergpaadje en ik ben blij. Je kan het vergelijken met fietsen. Waar de een liever op een wielrenfiets zit en over het asfalt zoeft, daar geef ik de voorkeur aan het raggen op een mountainbike, zo ver mogelijk van gladde wegen.
Kortom, dit wordt mijn dag! Het is ruim 30 graden, dus ondanks de relatief korte afstand van 10km., besluit ik mijn camelbak om te binden met daarin 1,5 liter water. De zon staat hoog aan de hemel, we zitten in de bergen, dus een goede zonnebril is vereist. Nu heb ik een spierwitte sportbril en vooral Geranne heeft spontaan last van kotsboertjes als ik deze opzet. De andere dames bombardeerden de bril tot Duitse pornobril. However, hoe lelijk ook, het beschermt de poppetjes van mijn ogen!

We starten in wave 3 en ik had al besloten om voor een tijd te gaan. Wel genieten, maar ook proberen een mooie tijd neer te zetten. Kleine moeilijkheid daarbij is simpelweg dat het de eerste keer is dat ik meedoe aan deze trail, dus ik kan niet inschatten wat mijn tijd zou moeten (kunnen) zijn. De winnaar van vorig jaar liep ‘m in ruim 39 minuten. Op een trail met 350 hoogtemeters en ongelijk terrein is dat een hele snelle tijd.

Ik heb in mijn hoofd zitten dat ik ‘m onder het uur wil lopen, maar spoiler: dat is niet gelukt. Zoals altijd in een drukke wave is het in het begin vooral inhouden, aanzetten en slalommen. Ik loop lekker en heb mijn ademhaling goed onder controle. De eerste klimmetjes blijf ik rennen, korte passen, neus in, mond uit, rechte houding.
Al snel ben ik blij dat ik water heb meegenomen. Af en toe een slokje is in dit weer en met deze stof een verademing, letterlijk, voor de keel.
Bij het afdalen hou ik ook kleine passen aan, maar zet ik wel een sprint in. Gebruik maken van de zwaartekracht en snelheid maken. Het zijn momenten waarop je veel mensen in kan halen.

Twee punten van milde irritatie tijdens de race:

  • Mensen die gaan lopen midden op het pad of links, zodat je niet netjes links er voorbij kan.
  • Afsnijders. Echt… mensen die stukjes afsnijden, zelfs als er immense pijlen staan waar je een bocht door moet… die verdienen diarree tijdens het lopen. Mijn wraak was overigens heerlijk zoet, wanneer ik deze cheaters later weer inhaalde.

Ook een puntje, die eerder onder onmacht en ongeduld valt, dan onder irritatie: bij het echte trailwerk, dus wanneer je over rotsen en boomstronken naar boven moet klimmen, vergeten veel deelnemers dat het ook een wedstrijd is. Dat ik enorm veel tijd ben verloren door de 20 minuten slenteren (dat zorgde voor een pace van ongeveer 22!), is echt zonde.

Leermomentjes voor volgend jaar: vooraan in het vak staan en niet zoals nu achteraan. Dan kan ik de slenteraars op het klimstuk namelijk voor zijn. Want op dat soort stukken heb ik een voordeel, aangezien ik ook daar tempo blijf houden.
Ook moet ik op de vlakkere stukken een iets snellere pace aanhouden. Met andere woorden, ik moet echt nog leren aan te voelen tot hoever ik kan gaan en hoe lang ik dat vol kan houden. Het doseren van mijn kracht en energie heb ik nog niet goed in de smiezen. Nu kwam ik sprintend met een lach de finish over. Wil ik richting een top 25 ranking of hoger, dan zal ik mijn grenzen moeten opzoeken en er overheen moeten gaan. Kotsend de finish over dus.

Mijn resultaat:

Tijd: 1:08:13
328e van de 1.375 overall
268e van de 630 mannen overall
140e van de 296 mannen in mijn leeftijdscategorie 23-39

Dat. Kan. Veel. En veel beter! Dat betekent dus dat we volgend jaar weer terug zijn in Chamonix. En dan wil ik onder het uur lopen, dat is mogelijk. Jeej!
Al met al was het een supertoffe race! Ik heb genoten, nergens last van gehad fysiek en mentaal en de vele mensen langs de route en hun aanmoedigingen waren echt geweldig!

En hoe Gerrie, onze eigenste Running Ginger het vond…?

#RunningGinger
Na 2 km. “gestaag omhoog” heb ik inzinking nummer één. Ik heb het NU al zwaar en dan ben je net begonnen! Door m’n hoofd schiet: als ik nu terug ga valt de terugtocht nog mee. Toch blijf ik lopen, nou ja, ik denk dat dit onder joggen of dribbelen valt. Ik gooi het tempo naar beneden om te kijken of de ademhaling beter word. Het helpt. Ik word nu wel ingehaald door types die dit elke ochtend voor het ontbijt lijken te doen. Gebruinde hoofden met profi-gear. Effe heuveltje op alsof het niks is. In mijn hoofd vervloek ik deze berggeitjes. Niet omdat ik jaloers ben, maar omdat ik pissig ben op mezelf: ik wil niet miepen, ik wil geen loser zijn. En oké, misschien ben ik een beetje jaloers want ik heb het zwaar en zij niet. Dus loop ik door, logisch.
Er komt een doorgewinterde trailloopster van een jaar of 60 naast me lopen. Alsof ze het door heeft dat ik aan het afhaken ben, tikt ze me aan en wijst rechts omhoog. Ik zie een fluffy staartje en twee grote ogen die opkijken: een hertje. Dat is ’t moment dat ik denk: dit is echt wel best tof. Dat diezelfde 60-jarige mij daarna eruit loopt alsof ze 21 is, maakt me daarna niet meer uit. I love hertjes.

Vloggie!
En of dit (en dit) allemaal nog niet genoeg is, heeft Joanne weer een vloggie gemaakt! Kijken maar! Wil je weten hoe je je eerste trail goed kan lopen? Check dan deze tips van Madelon!

BloggerTjeerd

Schrijver in de breedste zin van het woord. Schreef een prijswinnend thrillerdebuut en wisselt het schrijven aan zijn derde boek af met reizen naar Panama, Noorwegen en many more. Kwalificeerde zich in Parijs voor de Wereldkampioenschappen OCR in de Verenigde Staten. Als hij niet sport, drinkt hij Trappistenbier en denkt hij goed te kunnen dansen.

Nog geen reacties...

Laat een berichtje achter